Vorige pagina's:
Overbevissing
Een grote geelvistonijn die in stukken gesneden wordt. Geelvistonijn en grootoogtonijn kunnen volgens experten binnen drie to vijf jaar commercieel uitgestorven zijn als de jacht niet gecontrolleerd wordt.
Vergroot fotoDe vis krijgt gewoon geen kans
Vaker wel dan niet krijgt de visindustrie toegang tot visvoorraden
vooraleer de impact van hun vangst kan worden geëvalueerd. De
regelgeving van de visserijsector is in elk geval rampzalig
ontoereikend.
De realiteit van de moderne visserij is dat de
vissersboten veel meer vis kunnen vangen dan de natuur ooit kan
aanvullen. Reusachtige schepen die geavanceerde echo-apparatuur
gebruiken, kunnen snel en nauwkeurig de scholen vis opsporen. De
schepen zijn uitgerust als reusachtige drijvende fabrieken -
inclusief machines om de vis te verpakken en verwerken, enorme
vriessystemen en krachtige motoren die de enorme visuitrusting door
de oceaan trekken.
Anders gezegd: de vis krijgt gewoon geen kans.
Gezondheidscontrole voor de oceaan
De belangrijkste roofdieren, een belangrijke indicator van de
gezondheid van een ecosysteem, verdwijnen in een angstaanjagend
tempo. 90 procent van de grote vissen die we zo graag eten, zoals
tonijn, zwaardvis, marlijn, kabeljauw, heilbot, rog en bot - zijn
sinds het begin van de grootschalige industriële visserij in de
jaren vijftig leeggevist. Die uitputting kan een verschuiving
veroorzaken in oceaanecosystemen omdat commercieel waardevolle vis
wordt vervangen door kleinere, plankton-etende vis. Nog deze eeuw
zouden kwallen wel eens vis kunnen gaan vervangen voor menselijke
consumptie.
Deze veranderingen brengen de ecosystemen in
gevaar en vormen zo een bedreiging voor het levensonderhoud van de
mensen die van de oceaan afhankelijk zijn, zowel nu als in de
toekomst.
Ondergang van de visgronden
De over-exploitatie en het wanbeheer van visgronden heeft nu al
geleid tot de spectaculaire ondergang van sommige visgronden. De
kabeljauwvisgronden bij Newfoundland in Canada gingen in 1992 ten
onder, wat leidde tot het verlies van ongeveer 40.000 banen. De
kabeljauwvoorraad in de Noordzee en de Oostzee zijn goed onderweg
naar hetzelfde lot en bevinden zich vlakbij een totale ondergang.
In
plaats van een oplossing op lange termijn te vinden, wendt de
visserijsector de blik nu naar de Stille Oceaan- maar dat is niet het
juiste antwoord. Politici zijn nog altijd doof voor het advies van
wetenschappers omtrent een goed beheer van de visgronden.
