Vorige pagina's:
Mangroves bieden onderdak aan een ongelooflijke verscheidenheid aan
levensvormen. Daar paaien en broeden veel vissen, schaaldieren en
andere dieren. De garnalenkwekerij maakt er een onvruchtbare en
toxische garnalencocktail van.Als de mangroves worden gekapt wordt de
kust instabiel, wordt
erosie opgewekt waardoor koraalriffen en zeegrasbedden worden
beschadigd. Het betekent ook de verwoesting van de natuurlijke omgeving
voor weekdieren tot de zeekoe.
Hoewel er op dit moment geen precieze cijfers bestaan over de hoogte van het door de garnalenkwekerijen veroorzaakte verlies van de mangrovebossen en andere draslanden aan de kust, zijn de schattingen angstaanjagend. Zo'n 38 procent van de mangrovebossen zouden verloren zijn gegaan aan de garnalenkwekerij.
Als de draslanden verdwijnen, gaat de visvangst achteruit en verdwijnt het evenwicht in de ecosystemen. Garnalenkwekerijen worden vaak na slechts drie tot vijf jaar verlaten, en laten dan het eens zo vruchtbare ecosysteem van de kust als een woestenij achter. De eigenaren trekken dan verder en gaan nieuwe gebieden verwoesten.
En de ecologische schade houdt niet op met het verlies van de mangroves. Om zoveel mogelijk garnalen te kweken en een overbevolking in stand te houden, worden grote hoeveelheden kunstmatige voeding en chemische additieven, inclusief chloor, aan deze verwoestende cocktail toegevoegd. Malathion, parathion, paraquat en andere sterke bestrijdingsmiddelen worden ook over de vijvers gesproeid.
Samen met de chemicaliën gebruikt men dan verscheidene soorten antibiotica, om ziekte bij de garnalen te voorkomen. Deze resulterende venijnige soep wordt meestal op het omringende land geloosd, of in de plaatselijke waterwegen, waar het schade toebrengt aan mensen en andere levensvormen.
Het kweken van garnalen veroorzaakt gigantische problemen, veel meer dan schade aan het milieu, want het kan vaak de kustecologie vernietigen waarvan gemeenschappen afhankelijk zijn.
Hoewel er op dit moment geen precieze cijfers bestaan over de hoogte van het door de garnalenkwekerijen veroorzaakte verlies van de mangrovebossen en andere draslanden aan de kust, zijn de schattingen angstaanjagend. Zo'n 38 procent van de mangrovebossen zouden verloren zijn gegaan aan de garnalenkwekerij.
Als de draslanden verdwijnen, gaat de visvangst achteruit en verdwijnt het evenwicht in de ecosystemen. Garnalenkwekerijen worden vaak na slechts drie tot vijf jaar verlaten, en laten dan het eens zo vruchtbare ecosysteem van de kust als een woestenij achter. De eigenaren trekken dan verder en gaan nieuwe gebieden verwoesten.
En de ecologische schade houdt niet op met het verlies van de mangroves. Om zoveel mogelijk garnalen te kweken en een overbevolking in stand te houden, worden grote hoeveelheden kunstmatige voeding en chemische additieven, inclusief chloor, aan deze verwoestende cocktail toegevoegd. Malathion, parathion, paraquat en andere sterke bestrijdingsmiddelen worden ook over de vijvers gesproeid.
Samen met de chemicaliën gebruikt men dan verscheidene soorten antibiotica, om ziekte bij de garnalen te voorkomen. Deze resulterende venijnige soep wordt meestal op het omringende land geloosd, of in de plaatselijke waterwegen, waar het schade toebrengt aan mensen en andere levensvormen.
Het kweken van garnalen veroorzaakt gigantische problemen, veel meer dan schade aan het milieu, want het kan vaak de kustecologie vernietigen waarvan gemeenschappen afhankelijk zijn.