IJsland torpedeert VN-moratorium op diepzee bodemvisserij
23 november 2006
Sleepnetten verwoesten alles wat ze op hun pad tegenkomen. De schade kun je vergelijken als je op land met dezelfde methode, hele velden, steden en wouden kapot walst op zoek naar een paar koeien.
Vergroot foto
‘De uiteindelijke overeenkomst heeft meer gaten dan de trui van een visser’ zegt Karen Sack, beleidsadviseur Oceanen bij Greenpeace International. ‘Er verandert niets wezenlijks aan het huidige mismanagement van onze oceanen.’
Achterste benen
De internationale gemeenschap zou op zijn achterste benen moeten staan over het feit dat IJsland vrijwel zelfstandig de bescherming van de diepzee en de voedselvoorziening van toekomstige generaties van tafel veegt. Zelfs Canada en Spanje, die toch behoorlijk dwars hebben gelegen en dreigden een moratorium tegen te houden, hebben uiteindelijk hun gezonde verstand gebruikt.
Iedereen had zijn hoop gevestigd op de zo broodnodige veranderingen in het internationale oceanenbeleid. 'Ze zouden zich moeten schamen dat niet alle landen als één blok zijn opgestaan om voor de toekomst van de oceanen te vechten', meent Sack.
IJsland heeft weinig op met moratoria en bescherming: afgelopen oktober verraste de IJslandse overheid ons al door de commerciële walvisjacht weer toe te staan.
Bescherming
Landen als Australië, Nieuw Zeeland, de eilanden in de Pacific, de VS, Brazilië, India, Zuid-Afrika, Chili en Duitsland hebben zich hard gemaakt voor bescherming van de diepzee. En dankzij onze Ocean Defenders, wetenschappers, journalisten en alle South Parc fans wereldwijd hebben zelfs Canada en Spanje zich tijdens de VN-vergadering sterk gemaakt voor een strengere regelgeving. (Alleen al in de laatste twee weken hebben Spanje en Canada 71.266 e-mails van Ocean Defenders ontvangen!)
‘Alle inspanningen ten spijt zitten we nu met een zwakke uitkomst waarmee de diepzee niet wordt gered’, aldus Sack. ‘Dit is extra slecht nieuws nu nieuw wetenschappelijk onderzoek aantoont dat tegen 2048 de meeste populaties van commerciële vissoorten zullen zijn ingestort.’
Waagschaal
Het handjevol landen dat zich samen met IJsland tegen een moratorium keerde moet zich realiseren dat ze hun eigen toekomst in de waagschaal leggen door met deze verwoesting door te gaan. De oceanen zijn geen bodemloze put die je maar eindeloos kunt leeggraaien. Ook zal de meerderheid van de wereldgemeenschap niet rustig willen toekijken hoe de zeeën worden leeggeplunderd door ongereguleerde vissersvloten.
Bovendien zal de diepzee bodemvisserijvloot zonder de subsidies die het nu krijgt niet meer levensvatbaar zijn.
Radicale verandering
Radicale verandering is nodig om de oceanen te beschermen. De landen die voor een moratorium zijn moeten nu doorzetten en concrete maatregelen treffen om onze oceanen veilig te stellen. Deze landen kunnen zich hard maken voor een wereldwijd netwerk van zeereservaten en ervoor zorgen dat zich niet met diepzee bodemvisserij inlaten.
De UN Fisheries Resolution zal naar verwachting op 7 december worden aangenomen.
Achterste benen
De internationale gemeenschap zou op zijn achterste benen moeten staan over het feit dat IJsland vrijwel zelfstandig de bescherming van de diepzee en de voedselvoorziening van toekomstige generaties van tafel veegt. Zelfs Canada en Spanje, die toch behoorlijk dwars hebben gelegen en dreigden een moratorium tegen te houden, hebben uiteindelijk hun gezonde verstand gebruikt.
Iedereen had zijn hoop gevestigd op de zo broodnodige veranderingen in het internationale oceanenbeleid. 'Ze zouden zich moeten schamen dat niet alle landen als één blok zijn opgestaan om voor de toekomst van de oceanen te vechten', meent Sack.
IJsland heeft weinig op met moratoria en bescherming: afgelopen oktober verraste de IJslandse overheid ons al door de commerciële walvisjacht weer toe te staan.
Bescherming
Landen als Australië, Nieuw Zeeland, de eilanden in de Pacific, de VS, Brazilië, India, Zuid-Afrika, Chili en Duitsland hebben zich hard gemaakt voor bescherming van de diepzee. En dankzij onze Ocean Defenders, wetenschappers, journalisten en alle South Parc fans wereldwijd hebben zelfs Canada en Spanje zich tijdens de VN-vergadering sterk gemaakt voor een strengere regelgeving. (Alleen al in de laatste twee weken hebben Spanje en Canada 71.266 e-mails van Ocean Defenders ontvangen!)
‘Alle inspanningen ten spijt zitten we nu met een zwakke uitkomst waarmee de diepzee niet wordt gered’, aldus Sack. ‘Dit is extra slecht nieuws nu nieuw wetenschappelijk onderzoek aantoont dat tegen 2048 de meeste populaties van commerciële vissoorten zullen zijn ingestort.’
Waagschaal
Het handjevol landen dat zich samen met IJsland tegen een moratorium keerde moet zich realiseren dat ze hun eigen toekomst in de waagschaal leggen door met deze verwoesting door te gaan. De oceanen zijn geen bodemloze put die je maar eindeloos kunt leeggraaien. Ook zal de meerderheid van de wereldgemeenschap niet rustig willen toekijken hoe de zeeën worden leeggeplunderd door ongereguleerde vissersvloten.
Bovendien zal de diepzee bodemvisserijvloot zonder de subsidies die het nu krijgt niet meer levensvatbaar zijn.
Radicale verandering
Radicale verandering is nodig om de oceanen te beschermen. De landen die voor een moratorium zijn moeten nu doorzetten en concrete maatregelen treffen om onze oceanen veilig te stellen. Deze landen kunnen zich hard maken voor een wereldwijd netwerk van zeereservaten en ervoor zorgen dat zich niet met diepzee bodemvisserij inlaten.
De UN Fisheries Resolution zal naar verwachting op 7 december worden aangenomen.
