Voorzien van hypermoderne apparatuur zoals een onderwaterrobot en een
onderwatercamera, hebben we gedeelten van de diepzee bekeken die nog
nooit iemand gezien heeft.
Het onderzoek naar het rijke zeeleven rond de Azoren duurde drie weken. We hebben dieren gefilmd en gefotografeerd die op maar liefst 700 meter diepte leven. Daarbij hebben we een aantal van de wonderbaarlijkste en meest tot de verbeelding sprekende levensvormen op aarde vastgelegd. Zoals koralen, sponzen, een verscheidenheid aan vissen, zeeslakken en zelfs diepzeehaaien.
Richard Page, onze onverschrokken expeditieleider, was ondanks de teleurstelling van defecte camera’s en haperende onderwaterrobots erg onder de indruk van wat we aantroffen.
“Er is nog maar een heel klein stukje van dit enorme gedeelte van de Atlantische Oceaan onderzocht. Zoals ook geldt voor de andere oceanen op de wereld, beginnen we nog maar pas te begrijpen wat daar beneden allemaal is en welke invloed we hebben op het voortbestaan daarvan.”
“Alles wat we vastleggen helpt ons om een steeds beter begrip te krijgen van deze waardevolle mariene ecosystemen, en van sommige gebieden van de zeebodem hebben we nu een veel gedetailleerder beeld dan voorheen. Nu begint de gedetailleerde analyse,” aldus Frederico Cardigas, zeewetenschapper van de Universiteit van de Azoren.
Eerder in de expeditie werkten we samen met het International Fund For Animal Welfare (IFAW) aan een onderzoek naar walvissenobservaties in het gebied. Amper drie maanden na vertrek uit de walvisgebieden in de Zuidelijke Oceaan kon het team op de Azoren al laten zien welke waarde het observeren van walvissen voor het milieu heeft – om nog maar te zwijgen van de waarde voor de economie.
Het onderzoek naar het rijke zeeleven rond de Azoren duurde drie weken. We hebben dieren gefilmd en gefotografeerd die op maar liefst 700 meter diepte leven. Daarbij hebben we een aantal van de wonderbaarlijkste en meest tot de verbeelding sprekende levensvormen op aarde vastgelegd. Zoals koralen, sponzen, een verscheidenheid aan vissen, zeeslakken en zelfs diepzeehaaien.
Richard Page, onze onverschrokken expeditieleider, was ondanks de teleurstelling van defecte camera’s en haperende onderwaterrobots erg onder de indruk van wat we aantroffen.
“Er is nog maar een heel klein stukje van dit enorme gedeelte van de Atlantische Oceaan onderzocht. Zoals ook geldt voor de andere oceanen op de wereld, beginnen we nog maar pas te begrijpen wat daar beneden allemaal is en welke invloed we hebben op het voortbestaan daarvan.”
“Alles wat we vastleggen helpt ons om een steeds beter begrip te krijgen van deze waardevolle mariene ecosystemen, en van sommige gebieden van de zeebodem hebben we nu een veel gedetailleerder beeld dan voorheen. Nu begint de gedetailleerde analyse,” aldus Frederico Cardigas, zeewetenschapper van de Universiteit van de Azoren.
Eerder in de expeditie werkten we samen met het International Fund For Animal Welfare (IFAW) aan een onderzoek naar walvissenobservaties in het gebied. Amper drie maanden na vertrek uit de walvisgebieden in de Zuidelijke Oceaan kon het team op de Azoren al laten zien welke waarde het observeren van walvissen voor het milieu heeft – om nog maar te zwijgen van de waarde voor de economie.
