Dit roestige vissersschip ligt al twee maanden voor anker. De man in de foto heeft geen idee wanneer er hulp komt.
Vergroot foto
Zizi, onze Chinese vertaler, roept een begroeting. Een man steekt zijn hoofd om een deur en baant zich dan een weg over het dek. Het is de tweede stuurman en hij zegt dat hij wacht op nieuwe bemanning. Hij weet niet wanneer die precies komt. De trawler zelf ligt hier al drie maanden voor anker.
We hadden gehoord dat hier een kerkhof van verlaten piratenschepen voor anker lag, 70 zeemijl (130 km) voor de kust van Guinee. We hadden niet verwacht dat we aan boord van de wegkwijnende schepen nog levende mensen zouden aantreffen onder zulke erbarmelijke omstandigheden.
Op een trawler die nog wel gebruikt werd, had een groepje jonge Chinezen ons uitgelegd dat sommigen van hen al twee jaar op zee zaten, en dat hun trawler al acht jaar geen haven had aangedaan. Op andere voor anker liggende schepen horen we soortgelijke verhalen: over motoren die het niet doen, bemanningen die nooit arriveren, etc. Sommigen raken door hun voedselvoorraden heen en weten niet wanneer die weer worden aangevuld
Dit is het verborgen verhaal achter de piratenvisserij – omstandigheden die grenzen aan slavernij, opgelegd door meedogenloze visbedrijven op jacht naar het snelle geld. De mannen aan boord zijn geen piraten – zij zijn de slachtoffers, aan hun lot overgelaten op kapotte trawlers, een werelddeel verwijderd van hun familie.
Deze trawlers zijn dan wel betrokken geweest bij illegale vispraktijken waarbij de vis van West-Afrikaanse landen werd gestolen, maar het lijkt erop dat de vissers zélf alleen maar pionnen zijn van een bruut bedrijfsbeleid. Een beleid dat weinig waarde hecht aan menselijk leven en waar winst de prioriteit heeft. Deze schepen doen zelden of nooit een haven aan. Ze worden op zee van nieuwe voorraden, nieuwe brandstof en nieuwe bemanning voorzien, en worden op zee uitgeladen.
De eigenaars en de bemanning lijken geen enkel basisonderhoud te verrichten, behalve het laten draaien van de motor en de assen. Er zit geen glas in de patrijspoorten en de masten zijn een wirwar van nutteloze bedrading. Deze levensgevaarlijke schepen hebben geen veiligheidsapparatuur aan boord.
Visserij-inspecteurs hebben ons verteld waar de vis eigenlijk naar toe gaat. Eenmaal gevangen door Chinese en andere trawlers, wordt de vis overgeladen op andere schepen. ‘Hoogwaardige’ voorraad gaat naar Las Palmas op de Canarische eilanden en komt vervolgens op Europese borden terecht. De ‘slechte’ vis wordt verladen naar Afrika. De Chinese vissers hebben er nauwelijks iets over te zeggen, zo lijkt het. Hoezo 'geluk'?
Bekijk het weblog van de bemanning voor meer informatie! (in het Engels)
We hadden gehoord dat hier een kerkhof van verlaten piratenschepen voor anker lag, 70 zeemijl (130 km) voor de kust van Guinee. We hadden niet verwacht dat we aan boord van de wegkwijnende schepen nog levende mensen zouden aantreffen onder zulke erbarmelijke omstandigheden.
Op een trawler die nog wel gebruikt werd, had een groepje jonge Chinezen ons uitgelegd dat sommigen van hen al twee jaar op zee zaten, en dat hun trawler al acht jaar geen haven had aangedaan. Op andere voor anker liggende schepen horen we soortgelijke verhalen: over motoren die het niet doen, bemanningen die nooit arriveren, etc. Sommigen raken door hun voedselvoorraden heen en weten niet wanneer die weer worden aangevuld
Dit is het verborgen verhaal achter de piratenvisserij – omstandigheden die grenzen aan slavernij, opgelegd door meedogenloze visbedrijven op jacht naar het snelle geld. De mannen aan boord zijn geen piraten – zij zijn de slachtoffers, aan hun lot overgelaten op kapotte trawlers, een werelddeel verwijderd van hun familie.
Deze trawlers zijn dan wel betrokken geweest bij illegale vispraktijken waarbij de vis van West-Afrikaanse landen werd gestolen, maar het lijkt erop dat de vissers zélf alleen maar pionnen zijn van een bruut bedrijfsbeleid. Een beleid dat weinig waarde hecht aan menselijk leven en waar winst de prioriteit heeft. Deze schepen doen zelden of nooit een haven aan. Ze worden op zee van nieuwe voorraden, nieuwe brandstof en nieuwe bemanning voorzien, en worden op zee uitgeladen.
De eigenaars en de bemanning lijken geen enkel basisonderhoud te verrichten, behalve het laten draaien van de motor en de assen. Er zit geen glas in de patrijspoorten en de masten zijn een wirwar van nutteloze bedrading. Deze levensgevaarlijke schepen hebben geen veiligheidsapparatuur aan boord.
Visserij-inspecteurs hebben ons verteld waar de vis eigenlijk naar toe gaat. Eenmaal gevangen door Chinese en andere trawlers, wordt de vis overgeladen op andere schepen. ‘Hoogwaardige’ voorraad gaat naar Las Palmas op de Canarische eilanden en komt vervolgens op Europese borden terecht. De ‘slechte’ vis wordt verladen naar Afrika. De Chinese vissers hebben er nauwelijks iets over te zeggen, zo lijkt het. Hoezo 'geluk'?
Bekijk het weblog van de bemanning voor meer informatie! (in het Engels)
