04/04 Bewoners van een scheepskerkhof

Nu zijn we weer op zee. Zeventig mijl uit de kust vinden we een scheepskerkhof – een verzameling oude, roestige vissersschepen waarvan het een wonder is dat ze blijven drijven. Het wonderlijke is: deze schepen zijn bemand en, zoals de mensen aan boord tegen onze tolk zeggen, zelfs klaar om te gaan vissen. Ze wachten alleen op brandstof of nieuwe bemanningsleden.

Deze piratenschepen hebben niets van piratenromantiek zoals je je die voorstelt. Het zijn smerige, oude schepen en, zoals we merkten bij de gearresteerde Chinese visser, ze stinken enorm. Dit soort schepen bezoekt zelden of nooit een haven. Op zee worden ze van brandstof, voedsel en nieuwe bemanning voorzien en ook hun vangst wordt op zee overgezet naar een transportschip. Bemanningsleden zijn soms jaren non-stop aan boord.

Behalve onderhoud aan de motoren en kranen voor de netten lijkt er geen enkele aandacht te zijn voor onderhoud. Er zit geen glas in de patrijspoorten, rondom de mast hangt een wirwar van draden. Bruikbare reddingsmiddelen lijken niet aan boord te zijn. Bij één boot zien we de kuip van een opblaasbaar reddingsvlot gebruikt om een net op te bergen. Rondom de schepen drijft olie, overal plastic afval en hier en daar een kogelvis – per ongeluk gevangen vis die halfdood weer overboord is gegaan omdat hij niet gegeten wordt. De meest winstgevende vis wordt verscheept naar Las Palmas, de Canarische Eilanden en Europa, de rest naar Afrika.

Erg indrukwekkend om te zien. Deze mensen stelen vis van West-Afrikaanse landen, maar de bemanningsleden lijken vooral slachtoffer van de bedrijven waar ze in dienst zijn. De winsten staan voorop.