Jetske beschermt de oceanen -9-

Wij ontdekken op een avond aan de horizon een schip. Omdat dit het spannendst is wat er in dagen gebeurt loopt de brug vol met mensen. Zou het een jagersschip zijn?!?

Al sinds kerst volgen we het verwerkingsschip de Nisshin Maru. Met gemiddeld 14 knopen varen we met haar mee in westelijke richting. Sindsdien heeft de vloot voor zover wij kunnen zien en aannemen niet op walvissen kunnen jagen. De jagers zijn nog steeds van onze radar verdwenen en zouden kunnen blijven jagen maar zonder verwerkingsschip kunnen de walvissen niet ontleed en opgeslagen worden. Het is voor de jagers niet mogelijk door te blijven jagen met meerdere dode walvissen langszij gebonden. Aan boord gonst het van de theorieën over de strategie van de walvisvaarders. Waarom varen ze zo snel en in deze richting?

Op 30 december ontdekken wij 's avonds aan de horizon een schip. Omdat dit het spannendst is wat er in dagen gebeurt, loopt de brug vol met mensen. Iedereen grijpt een verrekijker en probeert te zien of het een van de jagerschepen is of een onderzoeksschip. Het is nog niet goed te zien en al snel worden er weddenschappen afgesloten. Na lang turen, is de beslissing gevallen: het is een van de jagers. Dan verandert het schip van koers en verdwijnt uit ons zicht. Wat zou deze nieuwe ontwikkeling betekenen? Gaan ze weer jagen? Is dit schip verschenen om het verwerkingsschip met een bepaalde activiteit bij te staan? Komen ook de andere twee jagers onze kant op? Meer vragen, geen antwoorden.

Wanneer we later in de avond na de Japanse les weer naar de brug gaan blijkt dat we gezelschap hebben gekregen. De jager, Yushin Maru nr 1 volgt ons aan stuurboordzijde op de voet. Een vreemde situatie. Wij weten niet wat zij gaan doen en zij weten niet wat wij gaan doen. Om hun reactie te testen kiest Frank, onze kapitein, een andere koers weg van het verwerkingsschip. Na enige zichtbare verwarring volgt de jager ons weer. Blijkbaar zijn ze van plan daar te blijven. Dit betekent in ieder geval geen hervatting van de jacht. De rubberboten kunnen dus nog even op het dek blijven.

Tijdens de dagenlange achtervolging hebben we weer tijd voor veiligheidstrainingen. Bij brand of een man overboord of een verlaat-het-schip situatie moeten mensen immers snel kunnen reageren. Hoewel ik geen specifieke taak heb bij deze noodgevallen is het goed om met de materialen te oefenen. Ik kan dan de mensen die brand moeten blussen helpen bij het aantrekken van de speciale kleding en beademingsapparatuur en je weet nooit wat er bij een ramp verder moet gebeuren. Bij deze oefening krijg ik de spullen aan. Het ademen door dit masker doet me denken aan mijn duiklessen, maar de helm en de fles op de rug blijken amper bewegingsruimte over te laten. Dan worden we door het schip geleid. Dit is best inspannend zeker door de vele kruipruimtes en trappen. Tijdens de tweede ronde is mijn masker afgeplakt. Als er veel rook is kun je immers ook weinig zien en dan moet je toch je weg kunnen vinden. Hoewel ik op de meeste plekken ontelbare keren ben geweest lijken de gangen nu een stuk langer, een obstakel op het dek ineens veel groter. Nu ik weer zonder masker rondloop bekijk ik mijn wegen een stuk nauwkeuriger. Ik wil wel mijn weg naar buiten kunnen vinden als dat op de tast moet.

Op 2 januari zorgde het uitzicht wederom voor een druk bezochte brug. Het lijkt buiten wel spitsuur. Behalve het verwerkingschip, het jagerschip en wijzelf is de groep uitgebreid met de andere twee jagerschepen en een onbekend schip. Het blijkt een bunkerschip te zijn met brandstof voor de walvisvloot. Ik zal hier vanaf vannacht waarschijnlijk weer uitgebreid van kunnen genieten want dan ga ik weer wachtlopen. Deze keer is het de wacht van 12 tot 4 zowel overdag als 's nachts.