Jetske beschermt de oceanen -12-

Het is geen eenvoudige opgave om iedereen gecoördineerd op het ijs te krijgen. Wanneer we bijna zover zijn, komt een nieuwsgierige pinguïn een kijkje nemen. Het gevolg: totale chaos.

Afscheid nemen
De laatste dagen waarin we weten dat we afscheid moeten gaan nemen van deze adembenemende omgeving zijn als een droom. Gedurende de dag trekken de wolken weg en wordt de lucht helder blauw. Om ons heen zien we steeds meer ijsschotsen. De ijsbergen worden steeds groter en met de zon erop veranderen de kleuren mee als we er langs varen. Op een ijsschots ligt een zeehond te slapen. Voor ons vaart de Arctic Sunrise, op zoek naar een geschikte plek voor onze laatste actie. Als ijsbreker kan ze veilig door het ijs.

Die avond tijdens mijn wacht is het uitzicht zo mooi dat het mij moeite kost om de brug af te lopen voor mijn rondes door het schip. Op een ijsschots, die gedurende de avond om ons heen draait, liggen drie pinguïns. Ze trekken zich niets aan van de mensen die zich op het helidek verzamelen om foto's van ze te nemen. Wanneer we voor de avond stil gaan liggen grijp ik mijn kans om foto's te nemen, veel foto's. Een uur later wanneer de zon iets gezakt is veranderen de blauwe kleuren in roze en zacht geel. Vanaf het kraaiennest  heb ik een schitterend uitzicht  over Antarctica en de zee. Ik geniet van de stilte. Die avond schijnt een gouden bal precies door een patrijspoort op mijn bed.

Laatste actie
De volgende morgen sta ik als eerste klaar achterop het helidek. Samen met Phil en Cat brengt Hughie ons met de helikopter naar de Arctic Sunrise. De Sunrise zal ons vervolgens naar een ijsvlakte brengen waarop we onze laatste actie zullen uitvoeren. Ze ligt inmiddels 14 mijl bij ons vandaan op een plek waar de Esperanza niet kan komen. De tocht naar de Sunrise in de helikopter is opnieuw een hele bijzondere ervaring. Vanuit de lucht is het uitzicht nog mooier. Om mij heen strekt de zee zich mijlenver uit met overal ijsbergen. Na een draai om een ijsberg landen we achterop de Arctic Sunrise.

'Vasteland'
Arne "parkeert" de Arctic Sunrise voorzichtig langs het ijs. Wanneer de loodsdeur open wordt gemaakt voel ik mij als een astronaut die voet mag zetten op de maan. Na 60 dagen op zee te hebben doorgebracht is het wat onwennig om vaste grond onder te voeten te hebben. Ik kan mij haast niet voorstellen dat ik werkelijk op Antarctica ben! Ik zie mensen om mij heen in groepjes of alleen afdwalen. Het voelt heerlijk om me vrij te kunnen bewegen.

Nieuwsgierige pinguïns
In onze oranje pakken steken we erg af tegen het ijs. Het lijkt uit allerlei richtingen pinguïns aan te trekken. Eerst eentje en dan komen ze in groepjes te voorschijn. Je hoort een pinguïn niet te benaderen om te voorkomen dat je ze laat schrikken, maar vertel dat maar eens aan deze pinguïns. Ze zijn alles behalve bang. De kleine pinguïns zijn het meest nieuwsgierig. Ze volgen ons overal en met hun vleugeltjes in de lucht lijken te zeggen: Wacht op mij! De keizerspinguïns  bekijken het allemaal bedaard van een afstandje. Ze lijken te genieten van het zonnetje en laten ons uitgebreid foto's nemen.

Human Banner
Dan wordt de scheepshoorn geluid. Het is tijd voor onze laatste actie. Met  zoveel om ons heen om naar te kijken is het geen eenvoudige opgave om iedereen gecoördineerd op het ijs te krijgen. Wanneer we bijna zover zijn, komt een nieuwsgierige pinguïn een kijkje nemen. Het gevolg: totale chaos. Als de pinguïn even later verder slentert, vindt iedereen weer zijn plekje. Na wat herordenen en verschuiven van ledenmaten vormen we samen op het ijs de woorden HELP END WHALING!

Laatste blik op Antarctica
De rest van de dag brengen we genietend door op het ijs. We liggen op onze buik naar de pinguïns te kijken. Met Emilie en Zeger ga ik even kijken naar een grote zeehond die wat verderop ligt te slapen. Hij tilt even zijn hoofd op en slaapt dan weer verder. Alles aan vandaag ervaar ik in de overtreffende trap. Mooi, mooier, mooist! Ik heb bijna het gevoel dat ik het allemaal niet meer in mijn hoofd kan opslaan. Zoveel unieke indrukken. De terugreis op de Arctic Sunrise naar de Esperanza doet er nog een schepje bovenop. Onderweg zien we nog vele keizerspinguïns en groepen van zeehonden op de ijsschotsen. Terwijl de al ijsbrekend haar weg terug vindt door het ijs sta ik achterop het dek en neem afscheid van Antarctica.

Begin van de terugreis
De volgende morgen zetten we koers naar Kaapstad. We nemen weer even afscheid van de bemanning van de Arctic Sunrise. Zij zullen op een paar mijl afstand achter ons gaan varen. Onze energiezuinige motoren zullen het tempo aangegeven. Afhankelijk van het weer zal de reis terug ongeveer 1,5 tot 2 weken duren. Tot die tijd zullen we druk bezig zijn met opruimen, schoonmaken, repareren en opknappen. Van het schoonschrobben en schilderen van het helidek tot het plaatsen van een patrijspoort, er is van alles te doen. De rubberboten die we helemaal hebben moeten aanpassen aan de eisen van het werk hier, kunnen weer in hun originele staat worden teruggebracht. Daarnaast sleept op dit moment, voor zolang het weer het toelaat, een hydrofoon achter ons aan. De geluiden van walvissen die wij hiermee verzamelen zullen we aan deskundigen toesturen in de hoop dat zij hiervan weer meer leren kunnen leren over deze bijzondere dieren. De bultruggen, dwerg- en de gewone vinvissen, in wiens wereld ik het voorrecht had de afgelopen 2 maanden te verblijven