-
Home
- Nieuws
- De expeditie
- Onze oceanen
- Word Ocean Defender!
- Ocean defenders TV
- Foto, audio & video
- Fun & games
- Doe mee!
Vorige pagina's:
Op het jagersschip verschijnt iemand met een kruisboog. Dit wordt gebruikt om weefsel bij een walvis af te nemen. Zal er dan toch echt wetenschappelijk onderzoek plaatsvinden?
Zaterdag 14 januari gaan we er met twee rubberboten op uit. De ene rubberboot heeft een nieuwe en verbeterde uitvoering van de waterpomp aan boord. De andere boot, die ik bestuur, heeft een speciale opdracht. We hebben een hydrofoon bij ons (dit is een buis met sensoren aan een lange kabel) waarmee wij onderwater geluidsopnamen van de walvissen gaan maken. Geluidsopnamen van walvissen worden vaker gemaakt maar het is nog niet eerder voorgekomen dat de geluiden van een walvis zijn opgenomen die geraakt is door een harpoen.
De rubberboot met de waterpomp, de Billy G., vaart voor het jagersschip uit en spuit water omhoog waardoor de mensen in het kraaiennest, op de brug en de harpoenier al snel doorweekt raken. Een bemanningslid moet regelmatig met droge doeken naar de harpoenier lopen zodat hij zijn bril kan droogvegen. De nieuwe uitvoering van de pomp is een groot succes.
Dan zien we links voor ons een vin boven water komen. En dan nog een. Het jagersschip heeft ze ook gezien en ze maken een scherpe zwaai naar ons toe. Ik stuur mijn rubberboot tussen de walvissen en het schip in de hoop dat de walvissen van ons en het jagersschip af zwemmen. Gelukkig verdwijnen de walvissen weer. En dan zien we ze weer opduiken, voor de Billy G.
Wetenschappelijk onderzoek?
Tot onze verbazing mindert het jagersschip vaart. Via de radio hoor ik Nathan, de bootbestuurder in de Billy G, zeggen dat er iemand op het dek van het schip is verschenen met een kruisboog. Dan realiseren wij ons dat de walvisjagers zowaar onderzoek gaan doen en wat weefsel gaan verwijderen met een holle pijl. We houden afstand en zien hen met de pijl wat weefsel bij een walvis verwijderen.
Op onze rubberboot gooit John de hydrofoon overboord om te kijken of we walvisgeluiden boven het geluid van de scheepsmotoren kunnen opvangen. Nadat ik zorg dat we op een veilige afstand van het jagersschip zijn, zet ik zo snel mogelijk onze motor uit. De walvissen zijn groot en spuiten om de zoveel minuten water omhoog. Achter ons zie ik de walvisjagers verder varen. Hun onderzoek van deze walvissen is gelukkig afgerond. Op de Billy G. gaat de waterpomp weer aan en varen ze met het jagersschip mee. Ik blijf met mijn bemanning achter en even laten we toe dat we genieten van de rust. We dobberen mee met de golven en de twee walvissen zwemmen met een ruime bocht om ons heen. Ik zie aan Nienke's gezicht dat ze met haar koptelefoon de walvissen kan horen. Er spuit twee keer kort na elkaar water omhoog. Dan komt een voor een hun krachtige rug boven het water en duiken ze weer onder. Aan het spuiten en de vorm van hun rug zien we de het bultruggen zijn.
Toch niet....
Nu begrijp ik waarom de walvisjagers alleen een weefselmonster hebben genomen en daarna verder gevaren zijn. Dit jaar richten de walvisjagers zich alleen op dwergvinvissen, niet op bultruggen. Maar vanaf volgende seizoen zijn ook de bultruggen niet veilig meer. De walvisjager zullen dan 50 bultruggen afschieten voor "wetenschappelijk onderzoek". Een onbegrijpelijke beslissing aangezien bultruggen op de lijst staan voor zeer bedreigde diersoorten. Wij doen hier het uiterste om te voorkomen dat het zo ver komt. Ik hoop dat zoveel mogelijk mensen zich aanmelden als Ocean Defender en ons zo helpen deze dieren een veilig toekomst te geven.
Man overboord...
Kort hierna krijgen we het nieuws dat we terug moeten naar de Esperanza. Er is een man overboord bij de Arctic Sunrise. Eenmaal aan boord horen we het nieuws van Texas. Terwijl hij meevoer op een rubberboot voor de boeg van een jagersschip is een harpoen vlak over hem afgeschoten. Hierdoor kwam de kabel over de rubberboot te liggen en is hij uit de rubberboot getrokken. Gelukkig is niemand gewond geraakt. Het is moeilijk te begrijpen dat de walvisjagers zulke risico's willen nemen.
Maandagochtend 16 januari zie ik door mijn patrijspoort dat de walvissen weer even
veilig zijn. Er is een dichte mist en er staan hoge golven. Gelukkig even rust voor ons allemaal.
Zaterdag 14 januari gaan we er met twee rubberboten op uit. De ene rubberboot heeft een nieuwe en verbeterde uitvoering van de waterpomp aan boord. De andere boot, die ik bestuur, heeft een speciale opdracht. We hebben een hydrofoon bij ons (dit is een buis met sensoren aan een lange kabel) waarmee wij onderwater geluidsopnamen van de walvissen gaan maken. Geluidsopnamen van walvissen worden vaker gemaakt maar het is nog niet eerder voorgekomen dat de geluiden van een walvis zijn opgenomen die geraakt is door een harpoen.
De rubberboot met de waterpomp, de Billy G., vaart voor het jagersschip uit en spuit water omhoog waardoor de mensen in het kraaiennest, op de brug en de harpoenier al snel doorweekt raken. Een bemanningslid moet regelmatig met droge doeken naar de harpoenier lopen zodat hij zijn bril kan droogvegen. De nieuwe uitvoering van de pomp is een groot succes.
Dan zien we links voor ons een vin boven water komen. En dan nog een. Het jagersschip heeft ze ook gezien en ze maken een scherpe zwaai naar ons toe. Ik stuur mijn rubberboot tussen de walvissen en het schip in de hoop dat de walvissen van ons en het jagersschip af zwemmen. Gelukkig verdwijnen de walvissen weer. En dan zien we ze weer opduiken, voor de Billy G.
Wetenschappelijk onderzoek?
Tot onze verbazing mindert het jagersschip vaart. Via de radio hoor ik Nathan, de bootbestuurder in de Billy G, zeggen dat er iemand op het dek van het schip is verschenen met een kruisboog. Dan realiseren wij ons dat de walvisjagers zowaar onderzoek gaan doen en wat weefsel gaan verwijderen met een holle pijl. We houden afstand en zien hen met de pijl wat weefsel bij een walvis verwijderen.
Op onze rubberboot gooit John de hydrofoon overboord om te kijken of we walvisgeluiden boven het geluid van de scheepsmotoren kunnen opvangen. Nadat ik zorg dat we op een veilige afstand van het jagersschip zijn, zet ik zo snel mogelijk onze motor uit. De walvissen zijn groot en spuiten om de zoveel minuten water omhoog. Achter ons zie ik de walvisjagers verder varen. Hun onderzoek van deze walvissen is gelukkig afgerond. Op de Billy G. gaat de waterpomp weer aan en varen ze met het jagersschip mee. Ik blijf met mijn bemanning achter en even laten we toe dat we genieten van de rust. We dobberen mee met de golven en de twee walvissen zwemmen met een ruime bocht om ons heen. Ik zie aan Nienke's gezicht dat ze met haar koptelefoon de walvissen kan horen. Er spuit twee keer kort na elkaar water omhoog. Dan komt een voor een hun krachtige rug boven het water en duiken ze weer onder. Aan het spuiten en de vorm van hun rug zien we de het bultruggen zijn.
Toch niet....
Nu begrijp ik waarom de walvisjagers alleen een weefselmonster hebben genomen en daarna verder gevaren zijn. Dit jaar richten de walvisjagers zich alleen op dwergvinvissen, niet op bultruggen. Maar vanaf volgende seizoen zijn ook de bultruggen niet veilig meer. De walvisjager zullen dan 50 bultruggen afschieten voor "wetenschappelijk onderzoek". Een onbegrijpelijke beslissing aangezien bultruggen op de lijst staan voor zeer bedreigde diersoorten. Wij doen hier het uiterste om te voorkomen dat het zo ver komt. Ik hoop dat zoveel mogelijk mensen zich aanmelden als Ocean Defender en ons zo helpen deze dieren een veilig toekomst te geven.
Man overboord...
Kort hierna krijgen we het nieuws dat we terug moeten naar de Esperanza. Er is een man overboord bij de Arctic Sunrise. Eenmaal aan boord horen we het nieuws van Texas. Terwijl hij meevoer op een rubberboot voor de boeg van een jagersschip is een harpoen vlak over hem afgeschoten. Hierdoor kwam de kabel over de rubberboot te liggen en is hij uit de rubberboot getrokken. Gelukkig is niemand gewond geraakt. Het is moeilijk te begrijpen dat de walvisjagers zulke risico's willen nemen.
Maandagochtend 16 januari zie ik door mijn patrijspoort dat de walvissen weer even
veilig zijn. Er is een dichte mist en er staan hoge golven. Gelukkig even rust voor ons allemaal.
