-
Home
- Nieuws
- De expeditie
- Onze oceanen
- Word Ocean Defender!
- Ocean defenders TV
- Foto, audio & video
- Fun & games
- Doe mee!
Vorige pagina's:
Het Japanse jagersschip 'Yushin Maru' vuurt een harpoen af in de walvis. Daarna volgen nog drie harpoen schoten die het dier zeer ernstig verwonden. Uiteindelijk sterft het dier aan een verdrinkingsdood doordat het aan zijn staart met de kop in het water, nog spartelend, wordt opgetakeld.
Vergroot foto
08 januari word ik met het onwerkelijke nieuws wakker gemaakt dat de Arctic Sunrise aangevaren is door het Japanse verwerkingsschip, Nisshin Maru.
In week 01 zijn, nadat wij hen tien dagen van het jagen hebben weten te weerhouden, de walvisjagers weer begonnen met jagen. Wij gaan er weer op uit op het water om hen te stoppen. Het zijn zware dagen. Zowel fysiek als mentaal. Uren achter elkaar varen we tussen de harpoenen en de walvissen. Met onze rubberboot met waterpomp proberen we het zicht van de jagers te verhinderen. Soms lukt het ons om de jagers voor een lange tijd van het jagen af te houden en soms is het onverwachts snel raak.
Tijdens het varen protesteren de spieren in mijn armen, handen en rug. Continu moeten mijn benen en rug de klappen van de rubberboot op het water opvangen. Om mijzelf staande te houden heb ik alleen het stuur en de hendel voor het regelen van de snelheid om aan vast te houden. Ondertussen krijg ik van mijn linkerkant instructies over welke kant de jager op vaart en aan de rechterkant hoor ik waar de walvissen zijn. Ik kijk afwisselend voor mij en dan weer achter mij. Ik zie overal om mij heen walvissen zwemmen. Ze duiken even boven en dan weer onder. Achter mij zie ik de harpoenier zijn harpoen op een groep walvissen richten. Als ik naar de groep toe vaar heeft hij zijn harpoen alweer op een andere walvis gericht. Ik gooi mijn stuur om en vaar er heen. Snel kiest de harpoenier een doel aan de andere kant. Zo gaat het keer op keer. Later vertelt Hughie, de helikopter piloot, dat hij tijdens onze inspanningen vele walvissen heeft zien wegzwemmen. Hij zag ook een hele grote walvis wegkomen. Hij vermoed dat het een vinvis geweest is. Dit is het op een na grootste zoogdier op de wereld na de blauwe vinvis.
Wanneer de actievoerders terugkomen hebben sommigen tranen in hun ogen. Iedereen is erg van streek van wat we net hebben meegemaakt.
Op zaterdagochtend 06 januari hebben de actievoerders in de rubberboten een bijzonder akelige ervaring. Ik sta voor die ochtend ingepland voor werkzaamheden aan dek. Wanneer ik een kijkje neem op de brug is het jagen in volle gang en zie ik dat een walvis voor de zoveelste keer geraakt wordt. De walvis is door zijn staart geschoten en door zijn vin. Ondanks dat blijft de walvis wegzwemmen. We zien de walvis onder duiken en weer bovenkomen. Het bloed is duidelijk te zien in het helder blauwe water. Omdat het dier ondanks de harpoenschoten door blijft zwemmen besluiten de jagers op het dier te schieten met een geweer. Ook dit stopt de walvis niet. Dan wordt de walvis weer geraakt door de harpoen. De kabel wordt naar binnen gehaald en de walvis hangt met de staart naar boven in het water. De walvis blijft worstelen en om los te komen. Zelfs vanaf de brug zie ik het bloed alle kanten opspatten. Hoewel ik het eigenlijk niet wil zien, dwing ik mijzelf om toch met een verrekijker te kijken naar wat er gebeurt. Via de radio horen we dat een stuk uit de rug van de walvis is weggeschoten. Overal om mij heen hoor ik kreten van afschuw en verbazing over het onvermogen van de walvisjagers om de walvis te doden. Uiteindelijk duurt het zeker een half uur voordat de walvis sterft door verdrinking. Wanneer de actievoerders terugkomen lopen er tranen over sommige gezichten. Iedereen is duidelijk erg van streek van wat ze net van dichtbij hebben meegemaakt. De gedachten dat walvissen tot hun dood alles bewust meemaken zullen mij denk ik nog lang bij blijven. Doordat wij getuige zijn van deze verschrikkelijke jacht worden realiseren we ons nog eens extra hoe belangrijk het is dat we dit aan de wereld laten zien. Deze jacht is verre van humaan en moet zo snel mogelijk gestopt worden.
Arctic Sunrise geramd
De volgende ochtend, zondag 08 januari, wordt ik met het onwerkelijke nieuws wakker gemaakt dat de Arctic Sunrise aangevaren is door het Japanse verwerkingsschip, de Nisshin Maru. Twee seconden later sta ik op een overvolle brug. Ik zie dat mast voor op het dek van de Arctic Sunrise in een erg onnatuurlijke hoek staan. De boeg is op de punt ingedeukt. Al snel hoor ik het verhaal van die ochtend. Midden in de nacht heeft de Nisshin Maru weer het bevoorradingsschip ontmoet maar ze hadden al getankt. Om erachter te komen waarom het verwerkingsschip nog een keer het bevoorradingsschip ontmoet gaat onze helikopter de lucht in om een kijkje te nemen. Wanneer de helikopter dichterbij het bevoorradingsschip komt zien ze de reden achter de ontmoeting. Het bevoorradingschip is deels verbouwd tot vrieskist. Pallets met dozen worden midden in de nacht van het verwerkingsschip overgebracht naar het bevoorradingsschip. Inhoud: walvisvlees. Opnieuw een duidelijke aanwijzing voor de werkelijke reden achter de walvisjacht. Het bevoorradingschip is in dit gebied gebleven om een deel van het walvisvlees te kunnen vervoeren naar de Japanse supermarkten.
Na deze ontdekking wordt er snel besloten om actie te ondernemen: we zullen een tekst op de scheepswand van het bevoorradingsschip schilderen. In korte tijd is het schip beschilderd met de tekst ‘Whale Meat from Whale Sanctuary’. Snel hierna worden de trossen tussen het verwerkingsschip en het bevoorradingsschip de twee schepen in grote haast losgegooid en draait het verwerkingsschip ‘Nisshin Maru’ weg van het bevoorradingsschip. Na een draai van 360º vaart ze van bakboordzijde (links) naar de Arctic Sunrise die op een kilometer afstand achter de twee schepen toezicht hield op het schilderen. Wat volgt is de aanvaring. De reden van de zeer ongebruikelijke en onnodige manoeuvre is ons een groot raadsel. We kunnen alleen maar gissen. Een helaas aannemelijke verklaring is dat ze met de aanvaring de aandacht hebben willen afleiden van de beelden van de trage dood van de walvissen en nu dit transport van het walvisvlees. Dat ze hiervoor een risico hebben willen nemen met de veiligheid van de mensen aan boord van de Arctic Sunrise is onbegrijpelijk. Gelukkig is de schade aan het schip beperkt en kan er na enige reparaties op een veilige manier verder gevaren worden.
De achtervolging gaat door...
10 januari. De acties zijn (voorlopig) weer voorbij maar de achtervolging gaat door. De Nisshin Maru is inmiddels met hoge snelheid vertrokken en met de Esperanza volgen we haar weer op de voet. Hoelang en waarheen we zullen varen is opnieuw de grote vraag. Deze dagen zonder acties zijn onwennig rustig. Ze zijn ook erg nodig. Ik probeer, net zoals de anderen aan boord, veel te slapen en de ervaringen van de afgelopen dagen in mijn hoofd op een rijtje te krijgen. Ik had niet kunnen bedenken dat er zoveel zou gaan gebeuren. Ik vraag me ook af hoe we ons protest tegen de jacht op een veilige manier kunnen voortzetten? Wat kunnen we nog meer doen om de walvissen te beschermen zonder zelf te grote risico's te lopen? Tijdens mijn wacht zie ik een bultrugwalvis uit het water omhoog springen. Het doet mij goed een walvis zo te zien. Zonder jagerschip en zonder harpoen. Een ding wat zeker is, we geven niet op.
In week 01 zijn, nadat wij hen tien dagen van het jagen hebben weten te weerhouden, de walvisjagers weer begonnen met jagen. Wij gaan er weer op uit op het water om hen te stoppen. Het zijn zware dagen. Zowel fysiek als mentaal. Uren achter elkaar varen we tussen de harpoenen en de walvissen. Met onze rubberboot met waterpomp proberen we het zicht van de jagers te verhinderen. Soms lukt het ons om de jagers voor een lange tijd van het jagen af te houden en soms is het onverwachts snel raak.
Tijdens het varen protesteren de spieren in mijn armen, handen en rug. Continu moeten mijn benen en rug de klappen van de rubberboot op het water opvangen. Om mijzelf staande te houden heb ik alleen het stuur en de hendel voor het regelen van de snelheid om aan vast te houden. Ondertussen krijg ik van mijn linkerkant instructies over welke kant de jager op vaart en aan de rechterkant hoor ik waar de walvissen zijn. Ik kijk afwisselend voor mij en dan weer achter mij. Ik zie overal om mij heen walvissen zwemmen. Ze duiken even boven en dan weer onder. Achter mij zie ik de harpoenier zijn harpoen op een groep walvissen richten. Als ik naar de groep toe vaar heeft hij zijn harpoen alweer op een andere walvis gericht. Ik gooi mijn stuur om en vaar er heen. Snel kiest de harpoenier een doel aan de andere kant. Zo gaat het keer op keer. Later vertelt Hughie, de helikopter piloot, dat hij tijdens onze inspanningen vele walvissen heeft zien wegzwemmen. Hij zag ook een hele grote walvis wegkomen. Hij vermoed dat het een vinvis geweest is. Dit is het op een na grootste zoogdier op de wereld na de blauwe vinvis.
Wanneer de actievoerders terugkomen hebben sommigen tranen in hun ogen. Iedereen is erg van streek van wat we net hebben meegemaakt.
Op zaterdagochtend 06 januari hebben de actievoerders in de rubberboten een bijzonder akelige ervaring. Ik sta voor die ochtend ingepland voor werkzaamheden aan dek. Wanneer ik een kijkje neem op de brug is het jagen in volle gang en zie ik dat een walvis voor de zoveelste keer geraakt wordt. De walvis is door zijn staart geschoten en door zijn vin. Ondanks dat blijft de walvis wegzwemmen. We zien de walvis onder duiken en weer bovenkomen. Het bloed is duidelijk te zien in het helder blauwe water. Omdat het dier ondanks de harpoenschoten door blijft zwemmen besluiten de jagers op het dier te schieten met een geweer. Ook dit stopt de walvis niet. Dan wordt de walvis weer geraakt door de harpoen. De kabel wordt naar binnen gehaald en de walvis hangt met de staart naar boven in het water. De walvis blijft worstelen en om los te komen. Zelfs vanaf de brug zie ik het bloed alle kanten opspatten. Hoewel ik het eigenlijk niet wil zien, dwing ik mijzelf om toch met een verrekijker te kijken naar wat er gebeurt. Via de radio horen we dat een stuk uit de rug van de walvis is weggeschoten. Overal om mij heen hoor ik kreten van afschuw en verbazing over het onvermogen van de walvisjagers om de walvis te doden. Uiteindelijk duurt het zeker een half uur voordat de walvis sterft door verdrinking. Wanneer de actievoerders terugkomen lopen er tranen over sommige gezichten. Iedereen is duidelijk erg van streek van wat ze net van dichtbij hebben meegemaakt. De gedachten dat walvissen tot hun dood alles bewust meemaken zullen mij denk ik nog lang bij blijven. Doordat wij getuige zijn van deze verschrikkelijke jacht worden realiseren we ons nog eens extra hoe belangrijk het is dat we dit aan de wereld laten zien. Deze jacht is verre van humaan en moet zo snel mogelijk gestopt worden.
Arctic Sunrise geramd
De volgende ochtend, zondag 08 januari, wordt ik met het onwerkelijke nieuws wakker gemaakt dat de Arctic Sunrise aangevaren is door het Japanse verwerkingsschip, de Nisshin Maru. Twee seconden later sta ik op een overvolle brug. Ik zie dat mast voor op het dek van de Arctic Sunrise in een erg onnatuurlijke hoek staan. De boeg is op de punt ingedeukt. Al snel hoor ik het verhaal van die ochtend. Midden in de nacht heeft de Nisshin Maru weer het bevoorradingsschip ontmoet maar ze hadden al getankt. Om erachter te komen waarom het verwerkingsschip nog een keer het bevoorradingsschip ontmoet gaat onze helikopter de lucht in om een kijkje te nemen. Wanneer de helikopter dichterbij het bevoorradingsschip komt zien ze de reden achter de ontmoeting. Het bevoorradingschip is deels verbouwd tot vrieskist. Pallets met dozen worden midden in de nacht van het verwerkingsschip overgebracht naar het bevoorradingsschip. Inhoud: walvisvlees. Opnieuw een duidelijke aanwijzing voor de werkelijke reden achter de walvisjacht. Het bevoorradingschip is in dit gebied gebleven om een deel van het walvisvlees te kunnen vervoeren naar de Japanse supermarkten.
Na deze ontdekking wordt er snel besloten om actie te ondernemen: we zullen een tekst op de scheepswand van het bevoorradingsschip schilderen. In korte tijd is het schip beschilderd met de tekst ‘Whale Meat from Whale Sanctuary’. Snel hierna worden de trossen tussen het verwerkingsschip en het bevoorradingsschip de twee schepen in grote haast losgegooid en draait het verwerkingsschip ‘Nisshin Maru’ weg van het bevoorradingsschip. Na een draai van 360º vaart ze van bakboordzijde (links) naar de Arctic Sunrise die op een kilometer afstand achter de twee schepen toezicht hield op het schilderen. Wat volgt is de aanvaring. De reden van de zeer ongebruikelijke en onnodige manoeuvre is ons een groot raadsel. We kunnen alleen maar gissen. Een helaas aannemelijke verklaring is dat ze met de aanvaring de aandacht hebben willen afleiden van de beelden van de trage dood van de walvissen en nu dit transport van het walvisvlees. Dat ze hiervoor een risico hebben willen nemen met de veiligheid van de mensen aan boord van de Arctic Sunrise is onbegrijpelijk. Gelukkig is de schade aan het schip beperkt en kan er na enige reparaties op een veilige manier verder gevaren worden.
De achtervolging gaat door...
10 januari. De acties zijn (voorlopig) weer voorbij maar de achtervolging gaat door. De Nisshin Maru is inmiddels met hoge snelheid vertrokken en met de Esperanza volgen we haar weer op de voet. Hoelang en waarheen we zullen varen is opnieuw de grote vraag. Deze dagen zonder acties zijn onwennig rustig. Ze zijn ook erg nodig. Ik probeer, net zoals de anderen aan boord, veel te slapen en de ervaringen van de afgelopen dagen in mijn hoofd op een rijtje te krijgen. Ik had niet kunnen bedenken dat er zoveel zou gaan gebeuren. Ik vraag me ook af hoe we ons protest tegen de jacht op een veilige manier kunnen voortzetten? Wat kunnen we nog meer doen om de walvissen te beschermen zonder zelf te grote risico's te lopen? Tijdens mijn wacht zie ik een bultrugwalvis uit het water omhoog springen. Het doet mij goed een walvis zo te zien. Zonder jagerschip en zonder harpoen. Een ding wat zeker is, we geven niet op.
