Jetske beschermt de oceanen - 8-

Ik tuur de horizon af op zoek naar walvissen maar zie er geen....we vinden de drie walvisjagers maar er is niemand op het dek.....


De dag na onze acties, is alleen het verwerkingschip in zicht en zijn de jagers van de radar verdwenen. Om er zeker van te zijn dat er niet gejaagd wordt, gaat onze helikopter een verkenningstocht maken. En tot mijn verrassing mag ik mee. Ik stap achter in. De plek naast de piloot is voor de fotograaf. Het weer is grijs, maar er lijkt redelijk zicht te zijn. Via de brug krijgen we de coördinaten van een klein stipje op de rand van de rader. Na alle controles stijgen we op. Met gemiddeld 170 kilometer per uur vliegen we over het water. Ik kijk uit naar walvissen, maar ik zie ze niet. Na enige tijd, doemt aan de horizon een van de observeerschepen op. Dan zien we met 5 mijl afstand van elkaar ook de drie jagers. We vliegen om de schepen heen. Er is niemand aan dek te zien. We hebben geen idee wat de reden is dat de walvisvaarders niet jagen. Hoe dan ook, het is goed nieuws voor de walvissen. Op de terugweg worden wij weer eens herinnerd hoe snel weersomstandigheden kunnen veranderen. We zijn een half uur weggeweest en in die tijd heeft het gesneeuwd rond de Esperanza en is er een dikke mist opgetrokken. We hebben van de brug de coördinaten doorgekregen en desondanks moet de piloot goed zoeken om de Esperanza terug te vinden. Dan zien we het vertrouwde silhouet en zijn we weer veilig "thuis".