Jetske beschermt de oceanen -7-

...Ondanks dat de jagers drie of vier keer met een geweer hebben geschoten blijft de walvis ademen. Ik kijk recht in het oog van het dier en kan niets meer doen...

Door recht voor het schip te varen spuiten we water over de man die de harpoen bedient. Hij heeft op die manier geen zicht op de walvissen. Ook het koude water maakt het hem een stuk lastiger. Op deze manier weten we zes uur lang de walvisvaarders van het jagen af te houden. Vandaag hebben we in ieder geval een aantal walvissen kunnen beschermen.

Een voor een komen de rubberboten terug naar de Esperanza voor brandstof en een uitgeruste bestuurder en bemanning. Ik stap in met Slava uit Rusland. We hebben ook de fotograaf aan boord. Nadat we in het water zijn gelaten vaar ik zo snel mogelijk naar de Yushin Maru nr 2. Op het dek is een aantal mannen bezig de harpoen te laden. Ik vaar op een paar meter afstand naast het schip. De harpoen ziet er zo dichtbij erg dreigend uit. Wanneer ik voor me kijk zie ik recht voor mij een walvis voorbij zwemmen. En kort daarna nog een. Er moet hier een hele familie rond zwemmen. De walvisvaarders weten ze goed te vinden.

De gebeurtenissen die hierop volgen kan ik moeilijk navertellen. Deels omdat het zo snel na elkaar gebeurt, deels omdat het zo’n diepe indruk op mij heeft gemaakt, dat ik niet goed weet hoe ik het onder woorden moet brengen. Zoals vanmorgen passen we dezelfde techniek toe. Maar op een gegeven moment hoor ik een enorme knal. De harpoen is afgeschoten en het is raak. We proberen van alles om het werk zoveel mogelijk te vertragen zodat ze niet nog een walvis kunnen afschieten. Mijn herinnering is een waas van water spuitend uit brandslangen, touwen die door het water scheren, geweerschoten, het klinken van de hoorn van de Yushin Maru nr. 2. en het beeld van de bloedende walvis. Trillend op mijn benen probeer ik zo dicht mogelijk bij de walvis te blijven zodat de fotograaf kan fotograferen. Voor mijn gevoel ben ik zo dichtbij dat ik de walvis zou kunnen aanraken. Omdat het dier nog steeds leeft, moet ik zorgen dat we op een veilige afstand blijven. Ondanks dat de jagers drie of vier keer met een geweer hebben geschoten blijft de walvis ademen. Ik kijk recht in haar oog en kan niets meer doen. De Esperanza komt naast ons liggen en iedereen staat machteloos op het dek toe te kijken. Zelfs wanneer de walvis langzij van het schip wordt vastgebonden slaat ze nog met haar staart. Je gevoel dwingt je om iets te doen, maar voor deze walvis is het te laat.

De enige gedachte waar ik mijzelf mee kan troosten is dat deze jager vandaag maar één keer heeft kunnen terugvaren naar het verwerkingschip.