Jetske beschermt de oceanen -6-

...Toen we naast de Nisshin Maru voeren roken we het walvisbloed. In de afgelopen weken hebben we deze walvissen langs ons schip zien zwemmen...

Het begon vanochtend. Na dinsdag het eerste schip te hebben gevonden, is de achtervolging ingezet en in de ochtend is de hele vloot gevonden. De Arctic Sunrise komt uit de tegenovergestelde richting. In afwachting van haar aankomst vliegt de helikopter uit met onze fotograaf en cameraman. Bij terugkomst zien we de beelden van het afschieten van een walvis en haar worsteling die drie minuten duurt. Vervolgens wordt ze aan boord gehesen en wordt ze aan boord naast nog vijf walvissen gelegd. In een snel tempo worden de walvissen opengesneden en ontleed.
Wanneer de Arctic Sunrise in zicht is, worden op beide schepen de rubberboten gelanceerd. Samen met de Noorse Odin als bemanning, bestuur ik een kleine rubberboot. Deze rubberboten zijn wendbaarder dan de grotere rubberboten. Dit geeft ons meer mogelijkheden. Het nadeel is dat we onbeschermd zijn en meer last hebben van de golven. In totaal gaan we met zeven rubberboten op weg.
Manoeuvrerend rond de stukken ijs, varen we richting de Nisshin Maru, het fabrieksschip. Om mij heen zie ik hier en daar iets ter grootte van een theedoek in het water drijven. Het zijn walvisdarmen. Eenmaal bij het schip varen we geruime tijd achter hen aan. Aan boord klinkt er continue uit de luidsprekers de waarschuwing om bij het schip weg te blijven en hen niet lastig te vallen bij hun werk. Twee grote waterkanonnen gaan aan. Dan komt er een jager aan om een walvis over te nemen. Wanneer ook wij er naar toe willen varen horen we over de radio de oproep: Man overboord! We zien achter ons twee actievoerders boven op een omgeslagen rubberboot van de Arctic Sunrise zitten. We varen er direct op af. De twee actievoerders zijn wat geschrokken, maar in orde. Ook een van onze grote rubberboten komt er aan. We helpen hen om de omgeslagen rubberboot vast te maken om het terug te slepen naar de Arctic Sunrise. Daarna zetten we weer volle kracht voorruit, koers naar de Nisshin Maru. Door de afstand en golven kost dit veel tijd. Aan onze linkerzijde zie ik een van de grote rubberboten van de Arctic Sunrise stilliggen. Later hoor ik dat deze rubberboot bijna gezonken was. Er was een draad verstrikt geraakt en de rubberboot werd hierdoor voor een groot deel van achteren onder water getrokken. Als we terugkomen bij het schip verdwijnt een van onze rubberboten bijna volledig onder het water uit de twee waterkanonnen. Ze proberen het overhevelen van de walvis tegen te houden. We gaan naast ze varen. Uiteindelijk lukt het de walvisjagers toch de walvis aan boord te hijsen. Hierna krijgen we de oproep weer terug te komen aan boord van de Esperanza. Daar hoor ik het verhaal dat de Esperanza een aantal keren door een jager klem gevaren is tegen de Nisshin Maru. Degenen die op de vleugel van de brug stonden werden ook getrakteerd op water uit de waterkannonnen.
Vandaag zijn we allemaal weer veilig terug aan boord. Het is moeilijk om te zeggen wat ik van tevoren had verwacht. Dat er zoveel zou gebeuren op de eerste dag in ieder geval niet. We zullen zien wat morgen ons brengt.

Nu ik weer op de  Esperanza ben en alles de revue laat passeren voel ik nog sterker dan voorheen hoe verkeerd dit is. In de helikopter konden ze de inslag van de harpoen als een zware dreun voelen. Toen we naast de Nisshin Maru voeren roken we het walvisbloed. In de afgelopen weken hebben we deze walvissen langs ons schip zien zwemmen. En zo moet het zijn. Deze dieren moeten niet aan een lijn worstelen of op een rij liggen op een dek. Hoelang moet ik nog wachten tot morgen?