Jetske beschermt de oceanen -5-

Die avond vliegt de helikopter twee keer uit voor een zoektocht naar de walvisjagers. Aan boord zitten na elkaar en breed grijnzend Joe en Nicolas. Helaas heeft de helikopterzoektocht niet het gewenste resultaat, maar vooral Nicolas was erg onder de indruk. Na de vlucht was hij een tijd niet aanspreekbaar.

...Het kost moeite om mij los te trekken van alles wat er te zien is. Twee uur lang geniet ik op de brug van de unieke natuur...

Een paar dagen later heb ik behoefte aan wat frisse lucht. Ik leun over de reling en geniet van het gevoel van ruimte en voel de wind langzaam mijn hoofd leeg te blazen. Op dat moment wordt de stilte doorbroken door voorbereidingen voor een volgende zoektocht met de helikopter. Zoals wel vaker blijf ik kijken. Ik zie dat niemand als passagier meegaat. Ik besluit om mijn stoute schoenen aan te trekken en vraag of ik mee mag. En het is antwoord is ja! Ik krijg een reddingsvest in mijn handen geduwd en wordt achter in de helikopter geïnstalleerd. Ik zet de koptelefoon op en luister mee met het gesprek tussen Hugh, de piloot en Frank, de kapitein op de brug. En dan komt het signaal dat we kunnen gaan. Al cirkelend gaan we omhoog. Ik zie de Esperanza onder mij steeds kleiner worden. Ik verheug mij op het uitzicht, maar helaas. Er is teveel mist. We gaan terug. Veel te snel staan we weer terug op het achterdek. Wanneer ik uitstap hoor ik iemand zeggen: ‘Deze keer telt niet.’ En daar ben ik het helemaal mee eens. Ik kijk nu al uit naar de volgende keer.

Dinsdagochtend 20 december 2005, 4:30 uur ….Het eerste contact
Ik word wakker gemaakt; we hebben een schip gevonden. Wanneer ik even later op de brug sta hoor ik het verhaal. Om even na 1:00 uur is er een schip aan de horizon verschenen. Wanneer de Esperanza dichtbij genoeg is, herkennen we een van de schepen van de Japanse vloot. Het is één van de twee schepen die worden gebruikt om de walvissen te vinden. De vloot bestaat in totaal uit zes schepen. Wanneer er walvissen zijn gevonden komen er drie jagers in actie die de walvissen afschieten. Het grootste schip is een fabrieksschip die walvissen binnen 20 minuten kan ontleden en verwerken. De eerste twee schepen kunnen op een grote afstand van de andere schepen zijn. Dit eerste contact betekent dan ook niet dat we de jagers hebben gevonden. Toch heerst er op de brug een voelbaar andere sfeer. Zal het nu dan toch gauw gaan gebeuren? Zullen we dan eindelijk echt aan de slag kunnen?
Buiten zie ik enorme muren van ijs die tot ver aan de horizon reiken. Ervoor drijven kleinere stukken ijs. met kleine zwarte stippen. Als ik wat beter kijk zie ik dat het pinguïns zijn. Hele families drijven voorbij. Ook langs onze boeg zwemmen al springend pinguïns voor ons uit. Ook al heb ik het eerste schip niet gezien, ik had dit voor geen goud willen missen. Het kost mij moeite om mij los te trekken van alles wat er te zien is. Twee uur geniet ik op de brug van de unieke natuur. Ik luister naar de verschillende strategieën om de jagers te vinden. Wanneer ik weer mijn vinger overbelast heb door het fotograferen is het tijd om toch nog even wat te gaan slapen. Hoe bijzonder dit soort momenten ook zijn, het is belangrijker om uitgerust te zijn. Want ongeacht het tijdstip, op het moment dat we de jagers echt ontmoeten moeten we er ook allemaal staan.

Werken en kerstcadeautjes
Aan boord ben ik met de meest uiteenlopende klusjes bezig. Het ene moment sta ik met een schroevendraaier in mijn hand en het volgende met naald en draad. Eerdere tochten naar dit gebied hebben ons veel geleerd. Zo is het belangrijk om bescherming te hebben tegen het koude water uit de brandslangen. Het beneemt je het zicht tijdens het varen. Een straal direct op je hoofd kan je een zware hoofdpijn bezorgen. Daarnaast willen we ook de instrumenten van een rubberboot beschermen. Hiervoor bouwen we op de grote rubberboten frames met sterke doorzichtige platen. Dit jaar hebben de bootbestuurders voor de veiligheid helmen met een ingebouwde radio voor een goede communicatie. Ook dit systeem wordt op de rubberboten geïnstalleerd. Daarnaast hebben we allerlei communicatiesystemen in de rubberboten die elk kwartier een signaal uitsturen en in geval van nood geactiveerd kunnen worden om een signaal uit te sturen naar de Esperanza en de Arctic Sunrise. Tijdens de mooie dagen, met een kalme zee is het moeilijk voor te stellen dat je deze maatregelen nodig hebt. Maar het weer, de zee en de reactie van de walvisvaarders zijn niet te onderschatten. We moeten op alles voorbereid te zijn.
De naald en draad, of eigenlijk een naaimachine zijn nodig geweest voor het maken van beschermhoezen, spandoeken en tassen voor touwen. Deze vaardigheden zijn vooral handig voor de kerstcadeautjes. Bij ons zijn er geen koopavonden, maar daar is met al het materiaal aan boord wel wat op te vinden. De afgelopen dagen is het ’s avonds in de lounge verdacht stil. Zo hier en daar zie ik mensen snel een deur dicht doen. Er zijn verzoeken voor verf die je kunt gebruiken op t-shirts. CD’s worden gebrand en wordt naarstig getimmerd. De kerstboom moet nog gemaakt worden. De tijd begint te dringen. Maar of er we er nog aan toe komen?