'...gisteren en vandaag was de deining ontzettend erg....De hele nacht heb ik naar het geluid van de ruige golven die tegen de patrijspoort of tegen de buitenkant van mijn hut aanbotsten moeten luisteren...' - uit het Defending Our Oceans weblog "Seasick".
Vergroot foto
Hoe meer je de Zuidpool nadert, hoe dichter de tijdgrenzen tegen elkaar komen te liggen. Het tijdsverschil wordt in een relatief korte tijd steeds groter. Zo ook de nachten.
Wanneer ik uit mijn patrijspoort kijk wordt het alweer licht.
...Vanaf de Esperanza ziet de Arctic Sunrise eruit als een dobberende
kurk. Regelmatig zien we haar bijna volledig verdwijnen achter de
golven. Indrukwekkend...
Het feit dat ik om deze tijd naar buiten kijk is niet ongewoon.
Rollende voorwerpen blijven ons wakker maken op dit soort tijdstippen.
Stel je een wereld voor waar mensen diagonaal, met hun schouders tegen
de muur, door gangen lopen, waar gordijnen loodrecht op de muur hangen.
Of waar je rustig van het ontbijt aan het genieten bent en je uit je
linkerooghoek de koffiepot voorbij ziet vliegen en rechts een beker
melk uit de magnetron wordt geslingerd.
Ik voel me bevoorrecht
Maar deze keer vind ik het niet erg. Ik zie namelijk een helderwitte
muur met blauwe vlakken voorbijkomen. De zon staat precies achter ons
en dit maakt dat je zelfs op afstand haarscherp de contouren en de
kleurschakeringen van de ijsformaties op de ijsberg kunt zien.
Eerder op de dag zagen we een ijsberg die bijna 4 kilometer lang was.
Op dat moment stond ik met een tuinslang achterop het dek een afvalbak
uit te spoelen. Wat een bizarre situatie om met een dergelijk
allerdaags klusje bezig te zijn terwijl je tegelijkertijd zoiets
bijzonders mag zien. Ik voel me erg bevoorrecht.