Jetske Nagtglas is vrijwilliger aan boord van het Greenpeaceschip de Esperanza om de actie tegen de walvisjacht te ondersteunen. Als het midden op zee tot een ontmoeting met walvisjagers komt, zal zij met een rubberboot tussen walvis en jager gaan liggen.
Jetske Nagtglas (32) uit Alkmaar liet haar kantoorbaan als
managementadviseur Personeel en Organisatie bij de gemeente Amsterdam
voor wat het was en vaart nu mee op het Greenpeaceschip de Esperanza.
Doel: de Japanse walvisvaardersvloot op de wateren bij Aantartica
tegenhouden walvissen te doden.
'Toen
Greenpeace met de vraag kwam of ik drie maanden als vrijwilliger actie
wilde voeren tegen het doden van walvissen, was mijn keuze om ontslag
te nemen snel gemaakt. Ik word niet warm of koud van geld of een
carrière, ik zet me liever in voor een beter milieu. Als vrijwilliger
was ik al vaker actief voor Greenpeace maar mijn baan ervoor opzeggen
is iets nieuws.
Jetske groeide op in Den Helder. Haar achternaam
Nagtglas is afgeleid van een zandloper die gebruikt werd om de wacht
aan de geven op schepen. Ze kon zeilen voordat ze kon lopen. En ook al
kan ze, door haar kleine gestalte, nauwelijks over de punt van de
rubber boot heenkijken als hij hard vaart vanaf het moment dat ze voor
het eerst zo'n bootje tijdens een actie bestuurde werd ze steeds
opnieuw meegevraagd voor acties.
Voor Jetske is het de eerste
keer dat ze echt achter walvisjagers aangaat een groot avontuur. Op de
stille Zuidzee komen golven voor van twaalf meter hoog. Dit laat haar
niet weerhouden. 'Als ik het walvisjagen voor mijn ogen zie gebeuren
word ik boos en dan moet ik iets doen. Als bootbestuurder krijg ik deze
kans'.
'Ik zit ver weg van familie en vrienden en feestdagen
zoals kerstmis zal ik zonder hen moeten vieren. Gelukkig hebben we
internet zodat ik zo nu en dan contact kan hebben met thuis. Het enige
waar ik tegenop zie is de kou want ik ben een echte koukleum'.
Bezorgd is iedereen wel onder extreme weersomstandigheden varen op een
oceaan
die twee keer zo groot is als de VS is niet ongevaarlijk. 'De kans is
groot dat ik zeeziek word en ik heb geen idee wat er gaat gebeuren als
we de walvisvaarders daadwerkelijk vinden. Maar ik kan het nou eenmaal
niét verkroppen dat er jaarlijks duizenden van die mooie walvissen
worden gedood. Ondernemen wij nu geen actie, dan zal de wereld de
walvisvaart in Japan alleen nog maar verder gedogen. Onze acties zijn
geen druppel op de gloeiende plaat, want we boeken in kleine stapjes
vooruitgang', aldus Jetske.