Vorige pagina's:
9 Oktober 2006-
Naar de haaien…
King Neptune brengt eindelijk een bezoek aan het schip! Iedereen die voor het eerst over de evenaar vaart moet een maritiem ritueel doorstaan. Vijftien van de 33 man aan boord de Esperanza zijn ‘groentjes’. Zondag begint het ritueel. Maar als we gedoopt zijn, mogen wij er verder niet meer over praten. Het blijft het geheim van Neptune……
10 Oktober
Om 07.30 klopt Lagi op de deur van mijn cabine. “Farah, een longliner in zicht, over tien minuten lanceren wij de rubberbootjes”. M’n slaperige kop is meteen helder.
De Oryong 316 – weer een Koreaanse longliner. Weer veel Indonesische bemanningsleden. En ook weer drie pups! Deja-vu. Terwijl Lagi en Taremon het papierwerk doornemen, gaan Alex, Maarten (de twee fotografen) en ik weer een kijkje nemen in de koeling. Weer relatief leeg. De Oryong is 18 maanden op zee is geweest zonder ergens af te laden!
Op zowel de Dong Won 117 als de Oryong 316 hangen ‘waslijnen’ voor het drogen van haaienvinnen. Haaien zijn vaak slachtoffer van longlining. Aan de lijnen van wel meer dan 100 kilometer met 3000 haken raakt vanalles verstrikt: zeeschildpadden, vogels en haaien. Haaienvin is een Aziatische delicatesse – en kan wel tot 700 dollar opbrengen!!! Vaak worden de vinnen van een levende haai afgesneden, waarna hij weer overboord wordt gegooid. Er wordt ook direct op haaien gejaagd. De gevolgen van ‘shark finning’ zijn rampzalig. Per jaar worden honderdduizenden tonnen haaien gevangen! De haaienstand is erg achteruit gegaan. Sommige landen zoals Kiribati verbieden haaienjacht, maar zonder controle...
Een volgende longliner: de Shin Yung 51. Alweer Koreaans. Opvallend veel schoner en beter onderhouden. Wij brengen de hele dag door op het schip want de autoriteiten zijn bezig met het verifiëren van papieren. Onvoorstelbaar: zoveel schepen en geen fatsoenlijke controles. Kiribati heeft maar EEN inspectieschip dat meer dan drie miljoen vierkante mijl moet patrouilleren! Een onmogelijke taak, en hier maken vissers gebruik van.
De Shin Yung zet haar lijnen uit. Ik doe wat rekensommetjes en het blijkt dat een enkele lijn 122 kilometer is! Ik durf niet te denken wat er allemaal aan deze lijn verstrikt raakt.
Bill, Alex en Maarten brengen de nacht door op de Shin Yung 51, want dit keer willen wij niet dat het schip vlucht voordat er bevestiging komt van de FFA. ‘s Nachts wordt de lijn binnen gehaald en Bill, Alex en Maarten zijn getuige van een enorme slachtpartij.
Met het eerste daglicht ga ik ook weer aan boord. De Shin Yung is nog steeds bezig met het inhalen. Binnen enkele minuten zie ik mijn eerste dode haai.
Ik kan niet beschrijven wat er door mij heen gaat: schok, verdriet, woede…
Binnen tien minuten nog drie haaien. Eentje leeft nog. En gelukkig werd hij bevrijd en zag ik hem wegzwemmen. Wat een totale verspilling van zeeleven! Volgens het vangstdagboek van de afgelopen zijn er 37 marktwaardige vissen gevangen! 2280 haken en maar 37 vissen! De bijvangst wordt niet bijgehouden. Afgelopen nacht twaalf haaienslachtoffers, waaronder een zwangere.
Hoe is het mogelijk is dat wij zo met onze oceaan omgaan. Waarom leren we niet van onze fouten? Eerst vissen wij onze eigen zeeën leeg, dan vernietigen we gewoon het volgende gebied. Bijna alle schepen komen uit Korea, Taiwan, China, Japan, De VS en de EU. Met eigen ogen heb ik gezien hoe gruwelijk deze visserij is. Als iedereen dit zou kunnen meemaken, zouden we dan nog net zo genieten van onze broodje tonijn...?
7 oktober 2006-
Onze eerste inspectie!
Na twee weken op zee zien wij eindelijk onze eerste “longliner”. De Koreaanse Dong Won 117. Longliners vissen voornamelijk op tonijn, zoals yellow fin en big eye. Natuurlijk is er ook veel bijvangst: Ongewenste soorten die weer dood of ernstig beschadigd overboord worden gegooid.
Wij varen in de EEZ (territoriale wateren) van Kiribas. Met twee Kiribati visserij-agenten aan boord mogen we schepen inspecteren. Lagi, Bill, Maarten, Alex, Taremon Korere (Kiribati agent) en ik gaan aan boord.
Koreaanse en Indonesische bemanning. Veel ogen zijn op mij gericht. De bemanning heeft in geen tijden een vrouw gezien.
Het schip is al dertien maanden op zee. Er lopen veel kakkerlakken rond en drie puppies. De puppies zijn schattig, maar nog lang geen 13 maanden oud: waar zijn hun ouders?
Volgens de papieren is de maximum capaciteit van het schip 393 ton. Het heeft maar 163 ton aan boord. Dat kan niet! We gaan in de koeling kijken.
–15 Graden, ik voel m’n neusharen meteen bevriezen. Een ruimte lager is het –60 graden. De koelruimtes zijn opvallend leeg. Is de zee al zo leeg geroofd dat je na 13 maanden vissen maar 5858 vissen hebt gevangen? Of is er ongerapporteerd overgeladen op zee? Er klopt iets niet, maar we hebben geen bewijs.
s’Nachts haalt de Dong Won zijn lijnen in en met eerste daglicht vertrekt zij tegen ons bevel in om te blijven tot dat wij informatie van land krijgen. Op volle zee is zij buiten de jurisdictie van Kiribati… en zijn wij weer machteloos.
De zaak van de Dong Won 117 illustreert precies wat het probleem is in de Stille Oceaan. Piraten zijn niet alleen schepen zonder licentie of schepen die alles illegaal vangen. Integendeel. Het zijn meestal schepen met juiste papieren, maar zonder strenge regelgeving of regelmatig controle kunnen ze heel makkelijk hun vangst maar gedeeltelijk rapporteren.
Schepen mogen niet overladen binnen de EEZ van Kiribati, maar op volle zee zijn geen regels. Enorme hoeveelheden vis worden dus ongerapporteerd gevangen. Volgens conservatieve schattingen is tussen de 5 en 15% van alle vangsten in dit gebied IUU – dus illegaal, ongereguleerd of ongerapporteerd. Zekerheid krijgen we nooit: er opereren minstens 1000 longliners en purse seiners in dit gebied!
6 oktober - n schip! Aan horizn zijn lichten v.e. purse seiner te zien. Ships passing in the nite
3 oktober - hst? Zit 2d in heli! Hldr water, kan vnuit de lucht V== zien. En n grp jagende dlfijnen
1 oktober - st. oceaan is enorm & leeg. Zie nx, geen schip, vogel. Alln blauw water. Zlln we ooit piraat tegenkomen? :-/ 2bctnd
25 september - Vertrek
We vertrekken naar zee. Na mijn belevenissen op Pohnpei ben ik echt gedreven om achter de piratenvissers aan te gaan! Vanaf nu houd ik jullie regelmatig op de hoogte via mijn sms-hotline! Af en toe stuur ik een uitgebreider stukje. cu l8er ;-)
20 september - Warme ontvangst
De Esperanza arriveert bij het eiland. De komende dagen is er veel te doen. Persconferentie, sjiek soiree voor de hoge piefen van het eiland waaronder de “Attourney General” en de Australische ambassadeur, veel politiek lobbywerk... Maar voor mij is het hoogtepunt de warme ontvangst door een familie op het eiland. Zoon Hayhow was actievoerder voor Greenpeace. Hayhow is helaas 6 jaar geleden omgekomen door een hartaanval aan boord van de Rainbow Warrior. Zijn familie heeft de hele bemanning thuis uitgenodigd voor een diner met heerlijke lokale specialiteiten.
19 september - Frisse duik in lege zee
Na al dat gepraat over vis wil ik ze ook wel eens zien en ik besluit een duik te maken. Bij een schitterend rif zie ik vijf mantraroggen en “white tip” reef sharks. Geweldig! Maar wat me opvalt is dat er verder weinig vis zwemt. Ik ben gewend om rond riffen juist veel visjes te zien – ik had dit zeker verwacht in Micronesië. Voor mij misschien nog meer bewijs dat we echt overal het zeeleven uitbuiten.
Het dorp Kolonia is klein, maar toch staat er een schitterend pand, mogelijk het mooiste en meest moderne gebouw op het eiland. Het nieuwe onderkomen van de zogenaamde “Tuna Convention”, die de tonijnvangst van de hele Western and Central Pacific reguleert. Het staat al een jaar leeg. Voor de bevolking een signaal dat het probleem niet echt serieus wordt genomen…
18 september - Aankomst op eiland Pohnpei
Ik kom twee dagen voor de Esperanza aan in Pohnpei, een piepklein tropisch paradijsje. Nieuwsgierig naar de ervaringen van de bevolking met de grote buitenlandse vissersvloten ga ik naar de vismarkt … waar geen enkele tonijn te vinden is. Er wordt steeds minder gevangen, de kleine lokale vissersbootjes moeten steeds verder weg om nog wat tonijn te vinden.
In de haven liggen tien enorme buitenlandse vissersschepen. Die komen hier de oceaan leegplunderen, zodat wij in rijke landen veel goedkope sashimi of ingeblikte tonijn kunnen eten. Terwijl de lokale bevolking- die al eeuwenlang afhankelijk is van tonijn voor voedsel en inkomen- haast niets meer kan vangen.